Uzbrojeni separatyści na północy Rosji chcą wrócić do Finlandii, gdy narasta wewnętrzne pęknięcie

TRACISZ POŁOWĘ NASZYCH FILMÓW! Zostań członkiem, aby odblokować wszystkie nasze reportaże i wesprzeć naszą pracę:https://www.youtube.com/channel/UC-Q1gV2g_ck4LZG8axhAeVg/join

Dziś napływają ważne wiadomości z Federacji Rosyjskiej. Rosja staje w obliczu nowego zagrożenia separatystycznego od wewnątrz, ponieważ uzbrojeni działacze karelscy ogłosili zamiar walki z Moskwą i dążenia do niepodległości Karelii, północnego regionu graniczącego z Finlandią. Zamaskowani mężczyźni z bronią, nazywający siebie Bractwem Północy, pojawili się na nagraniach, w których zapowiedzieli przygotowania do partyzanckiego oporu przeciwko rosyjskim władzom. Organizacja twierdzi, iż broni ludności pochodzenia fińskiego i rekrutuje zwolenników do prowadzenia kampanii informacyjnych, działalności podziemnej oraz operacji zbrojnych. Chociaż liczebność organizacji i jej rzeczywiste możliwości działania na terytorium Rosji pozostają niepotwierdzone, jej pojawienie się ujawnia słabość rosyjskiego rządu, ponieważ mniejszości etniczne coraz częściej kwestionują władzę Moskwy podczas wojny przeciwko Ukrainie. Jednym z głównych powodów są rosyjskie zasady rekrutacji wojskowej, ponieważ dla mniejszych społeczności etnicznych pobór do armii stanowi zagrożenie wykraczające poza życie pojedynczych osób. Każdy młody mężczyzna zabity w Ukrainie oznacza kolejną stratę demograficzną dla społeczności, które już zmagają się z asymilacją i spadkiem liczebności. Działacze separatystyczni wyrażają narastającą niechęć wobec wojskowych żądań Moskwy, domagając się niepodległości jako ochrony przed poświęcaniem ich społeczności w rosyjskiej wojnie.

Historyczne związki Karelii z Finlandią nadają temu ruchowi szczególne znaczenie, ponieważ jest to region historycznie podzielony, obejmujący terytoria należące zarówno do Finlandii, jak i Rosji. Podczas sowieckiej inwazji na Finlandię w ubiegłym stuleciu Moskwa próbowała zająć fińskie terytorium, wywołując wojnę zimową. Finlandia została zmuszona do oddania znacznych obszarów zachodniej Karelii na mocy porozumienia pokojowego zawartego w następnym roku, a chociaż fińskie wojska tymczasowo odzyskały te ziemie podczas drugiej wojny światowej, po jej zakończeniu musiały ponownie z nich zrezygnować. Około czterystu tysięcy fińskich mieszkańców zostało przymusowo przesiedlonych z utraconych terytoriów, co trwale zmieniło strukturę demograficzną regionu. Rdzenni Karelowie są blisko spokrewnieni z Finami pod względem językowym i kulturowym, należąc do ludów fińskich, a według rosyjskiego spisu ludności z dwa tysiące dwudziestego pierwszego roku w republice pozostało około dwudziestu sześciu tysięcy etnicznych Karelów i trzech tysięcy czterystu etnicznych Finów. Część działaczy opowiada się za niepodległością lub zacieśnieniem stosunków z Finlandią, podczas gdy samo państwo fińskie nie zgłasza żadnych roszczeń terytorialnych wobec Rosji. Organizacje separatystyczne pojawiały się okresowo, szczególnie po rozpadzie Związku Radzieckiego, a jednym z przykładów jest Karelski Ruch Narodowy, który domagał się większego prawa do samostanowienia, zanim rosyjskie władze zakazały jego działalności w dwa tysiące dwudziestym czwartym roku.

Niektórzy działacze powiązali następnie swoją walkę bezpośrednio z ukraińskim oporem, a karelscy ochotnicy utworzyli batalion nazwany na cześć Wasilija Lewonena, przywódcy dawnego powstania przeciwko Rosji Sowieckiej. Grupa bojowa Nord, powiązana z ukraińskim wywiadem wojskowym, również przyciągnęła ochotników z ludów fińskich, sprzeciwiających się rządom Moskwy. Co istotne, dowódca ukraińskiego Pierwszego Korpusu Azow, Denys Prokopenko, ma karelskie pochodzenie i powiązał historię oporu swojej rodziny przeciwko sowieckiej ekspansji z własną walką przeciwko Rosji. Dla tych działaczy wojna w Ukrainie stanowi okazję do osłabienia rosyjskiego państwa, a ich kalkulacja zakłada, iż utrzymujące się straty na froncie, presja gospodarcza i niestabilność polityczna ostatecznie podważą kontrolę Moskwy nad republikami położonymi na obrzeżach Federacji Rosyjskiej.

Ogólnie rzecz biorąc, rzeczywista siła Bractwa Północy pozostaje nieznana, jednak choćby niewielkie ruchy podziemne mogą zmusić władze do przeznaczania zasobów wywiadowczych, policyjnych i służb bezpieczeństwa na zwalczanie zagrożeń wewnętrznych. Potencjalne kampanie sabotażowe mogłyby wywołać dodatkową presję, a dla Putina szersze zagrożenie polega na kumulowaniu się kolejnych problemów. Przedłużająca się wojna Rosji grozi pogłębieniem niezadowolenia wśród mniejszości etnicznych, które uważają, iż Moskwa wymaga od nich nieproporcjonalnie wielkich poświęceń, jednocześnie ograniczając ich autonomię kulturową i polityczną. jeżeli podobne ruchy rozwiną się w wielu regionach, Moskwa stanie przed rosnącymi wyzwaniami bezpieczeństwa wewnętrznego właśnie wtedy, gdy jej zasoby wojskowe pozostają zaangażowane w Ukrainie.

Źródło: Raporty z Ukrainy