Aneksja Krymu i działania w Donbasie w 2014 r. stały się głównymi przypadkami, na podstawie których zachodni analitycy rozwijali pojęcia wojny hybrydowej i wojny nowej generacji. Bērziņš widział w tych wydarzeniach połączenie działań informacyjnych, politycznych, nieregularnych i wojskowych. Inni badacze używali kategorii wojny hybrydowej, by opisać niejednoznaczność wykonawców oraz stopniowe przechodzenie od presji do użycia siły.