Wyjątkowy adres na mapie przedwojennej Warszawy
Dom przy ul. Myśliwieckiej 10 jest częścią Kolonii Profesorskiej – niezwykłego międzywojennego osiedla spółdzielczego, założonego w 1921 roku pomiędzy ulicami Myśliwiecką, Hoene-Wrońskiego i Górnośląską. Jego twórcami byli architekci i profesorowie Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, którzy inspirowali się europejskimi koloniami artystycznymi. Ich idea zakładała stworzenie kameralnej przestrzeni, w której domy i pracownie twórców harmonijnie współistniały z zielenią.
Ostatecznie powstało tu 18 domów jednorodzinnych, a każdy z nich stanowi część wyjątkowego świadectwa historii warszawskiej architektury.
Dom, który był jednocześnie pracownią sztuki
Budynek przy Myśliwieckiej 10 powstał w latach 1923 – 1925 jako dom Zygmunta Kamińskiego i jego żony Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej. Zaplanowano w nim również przestrzeń do pracy artystycznej – pracownię graficzną i rzeźbiarską.
Projekt przypisywany jest Rudolfowi Świerczyńskiemu i Zygmuntowi Kamińskiemu. Wyjątkową dekorację sgraffitową, wykonaną według projektu męża, stworzyła Zofia Trzcińska-Kamińska.
Budynek nie uniknął zniszczeń podczas II wojny światowej. Choć zachowały się jego mury wraz z dekoracją, konieczna była odbudowa, którą przeprowadzono w 1948 roku. Pamiątką po tych dwóch etapach historii są daty 1925 i 1948 umieszczone na fasadzie.
Dwoje artystów, których twórczość wpisała się w historię Polski
Zygmunt Kamiński był grafikiem, malarzem i cenionym pedagogiem. Jego dorobek obejmuje między innymi projekty banknotów, monet oraz godła państwowego z 1927 roku. Jest również autorem sgraffit zdobiących gmach Sejmu. Jego żona, Zofia Trzcińska-Kamińska, była uznaną rzeźbiarką. Jej biografia kryje niezwykły epizod: podczas I wojny światowej wstąpiła do Legionów Polskich, podając się za mężczyznę. Wśród jej znanych realizacji znajduje się pomnik Tadeusza Kościuszki w Poznaniu.
Oboje artyści odegrali istotną rolę w odrodzeniu i rozwoju techniki sgraffita w Polsce.
Fasada, która opowiada historię sztuki
Największą wartością artystyczną budynku jest jego elewacja frontowa, ozdobiona dwubarwnym, czarno-beżowym sgraffitem. Geometryczne opaski okienne oraz alegoryczne przedstawienia Malarstwa i Rzeźby tworzą dekorację, która nadaje domowi niepowtarzalny charakter. Kompozycję sygnuje monogram "ZK". Uwagę zwracają również ostrołukowe blendy i wejścia, nawiązujące do architektury średniowiecznych kamienic. Motywy dekoracyjne przywołują tradycję mieszczańskich domów Zamościa, Lwowa i Kazimierza nad Wisłą, zestawioną z nowoczesną jak na tamte czasy estetyką art déco. Na szczególną uwagę zasługuje także mur od strony ulicy, ozdobiony płaskorzeźbą Matki Bożej Częstochowskiej autorstwa Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej.
Za budynkiem zachował się pawilon dawnej pracowni rzeźbiarskiej oraz ogród z drzewami owocowymi. Dzięki temu nieruchomość wciąż pozwala odczytać pierwotną ideę domu artystów – miejsca, w którym życie codzienne przenikało się z twórczością.
Nowy rozdział w ochronie warszawskiego dziedzictwa
Budynek wraz z terenem w listopadzie 2026 roku został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego.
